Krew (Byłe drugi draft)

     Telefon zadzwonił o drugiej w nocy. 

        Ewa spojrzała na wyświetlony identyfikator i poczuła, że jednocześnie ścisnął jej się żołądek i zatrzepotało serce. Westchnęła. Miała nadzieję, że jednak nie zadzwoni. 

– Pani prokurator – usłyszała. 

– Panie podkomisarzu – mruknęła, zastanawiając się, czym znowu podpadła. Ostatnio byli na „ty”. 

Po drugiej stronie rozległ się cichy śmiech. 

– Mam nadzieję, że tym razem nie jadłaś kolacji, nie piłaś wina i nie paliłaś – powiedział. – Ale i tak chcesz wziąć jakieś środki przeciwwymiotne. Samochód będzie za pięć minut. 

Czyli jednak. 

Trochę się łudzili, że to nie będzie początek serii, chociaż oboje mieli już na tyle doświadczenia, żeby wiedzieć, że w Halloween patrzyli raczej na bilet wizytowy, którym ktoś zapowiadał swe przybycie, niż na odosobniony przypadek kompletnego szaleństwa. Odrobina nadziei jednak nigdy nikomu nie zaszkodziła, prawda? 

Było zimno, jak na najdłuższą noc w roku przystało. Samochód już czekał. Zabrał ją na przedmieścia, na nowe, grodzone osiedle domków jednorodzinnych, zamieszkane przez młodych, ambitnych i głęboko wierzących oraz ich żony i potomstwo. Zatrzymali się na placyku przed osiedlowym kościołem. Wysiadła. 

Postać wisiała między dwiema latarniami, rozpięta na linach i przez chwilę Ewie wydawało się, że patrzy na anioła. Wszystko się zgadza, przemknęło jej przez głowę, zwiastowanie, narodziny pańskie, kościół, a potem żołądek jednak podszedł jej do gardła. Odwróciła się, walcząc z mdłościami. 

– Masz – podkomisarz, który stanął tuż za nią, podsunął jej butelkę z wodą. Pokręciła głową, oparła się o samochód i odetchnęła głęboko. To nie był dobry pomysł. Powietrze śmierdziało palonym plastikiem, ale i tak poczuła nie dający się z niczym pomylić zapach ludzkich wnętrzności i woń przypominającą słone żelazo. 

Krew. 

Zwymiotowała. 

Wytarła usta podsuniętą chusteczką, napiła się wody. Podkomisarz patrzył na nią z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Miał bardzo niebieskie oczy. Kiedy opanowała żołądek i odzyskała kontrolę nad głosem, powiedziała pierwszą rzecz, która przyszła jej do głowy: 

– Teraz już nigdy nie umówisz się ze mną na kawę. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Byłe (pierwszy draft)

Pani prokurator miała kaca.   Nie był to ani jej pierwszy kac, ani ostatni, ale o piątej rano był bardzo dotkliwy. Wilgoć w powietrzu sprawiała, że odechciewało się żyć, bo zimno właziło pod płaszcz i przeszywało do kości. Bolała ją głowa, chciało jej się spać i rzygać jednocześnie, a do tego gdzieś koło trzeciej w nocy skończyły się fajki, Tomek poszedł po paczkę i schował ją do kieszeni. Swojej. Kiedy zadzwonili z komendy chwyciła płaszcz i wyszła, i dopiero w samochodzie przypomniała sobie, że nie ma papierosów. Kurwa. Nie powinna była dać się wyciągnąć na imprezę podczas dyżuru. Ani Tomkowi, ani nikomu innemu. Zwłaszcza, że w taki wieczór zdarzały się różne dziwne rzeczy i przecież wiedziała, że zadzwonią.   Może wpadam w alkoholizm? zastanowiła się przez chwilę, a potem przypomniała sobie, że ostatni raz piła cokolwiek mocniejszego miesiąc wcześniej i dzisiaj też wypili tylko butelkę wina. Nadal nie zmieniało to faktu, że picie na dyżurze było bardzo nie w je...
Czytaj więcej

Też inna bajka

- O pani, jesteś cudowna, jesteś wyjątkowa, jesteś najwspanialsza na świecie i jedyna. O pani, zwróć na mnie źrenice ócz swych jak gwiazdy, a uczynisz mnie najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi - powiedział rycerz w lśniącej zbroi do Trzeciej Wróżki. Wróżka wzdrygnęła się, bo potok przemowy przypomniał jej, że poprzedniego wieczór z innymi wróżkami bawiła się naprawdę wyśmienicie. Zmrużyła oczy i zazezowała bokiem na rycerza, który stał ze słońcem, a światło odbijało się nieznośnie od jego lśniącej zbroi. Wypolerował ją chyba za pomocą szczotki ryżowej i proszku do sreber. - Wszystko ci dam - ciągnął rycerz, niezrażony ta pantominą i faktem, że Wróżka sięgnęła do kieszeni, wyciągnęła tytoń i zaczęła robić skręta. - Świętego Graala... - Nie radzę - przerwała Wróżka. - Stoi u pani Whitaker na kominku, a ona go tak łatwo nie odda. - Jednorożca... - Są pod ochroną! - Jabłka Hesperyd... - Mam w sadzie całą kolonię - powiedziała Wróżka. Rycerz popatrzył na nią bezradnie. Wróżce się odbiło. P...
Czytaj więcej

Czwarta bajka

Krzyżowiec śnił o deszczu. Od wielu dni otaczała go pustynia. Jego oddział rozbili w zasadzce zamaskowani ludzie; towarzysze zginęli, a on sam ledwo uszedł z życiem. Napadli na nich w nocy, podczas snu; dziwił się, że nikt za nim nie podążał, dopóki nie wstało słońce i nie zobaczył wokół siebie bezkresnego morza piasku i kamieni. Pierwszego dnia brnął w piasku, dopóki nie upadł pod skałami, które rzucały cień na rozpaloną ziemię. Obudził go przejmujący nocny chłód; owinął się płaszczem i drżąc patrzył na niebo pełne nieznanych mu konstelacji. Drugiego dnia zabił węża, który mieszkał wśród skał i wypił jego krew. Potem zapadł w niespokojny sen i przyśniło mu się, że podążał przez noc za postacią okrytą płaszczem, z rogami na głowie. Wyciągnął rękę, by jej dosięgnąć, ale upadł i piasek zasypał mu usta otwarte do krzyku. Trzeciego dnia zrozumiał, że pustynia jest jego wrogiem i aby przeżyć, musi stoczyć z nią wojnę, ró...
Czytaj więcej